De Schreeuw!

Het is diepe stilte die kan aanzetten tot emotie en reflectie. Diezelfde stilte kan ook aanzetten tot eenzaamheid en wanhoop. Geen kunstwerk illustreert dit zo indringend als 'De Schreeuw' van Edvard Munch.

Zo indringend als het schilderij van Munch, was ook de schreeuw tijdens de Dodenherdenking op de Dam dit jaar. Zomaar een mens, verslaafd, dakloos, eenzaam en wanhopig. Een schreeuw om aandacht voor een leven dat er in onze maatschappij niet toe lijkt te doen. Wel een schreeuw met verstrekkende gevolgen en paniek. De kwetsbaarheid van een angstige maatschappij, werd bij de ziel blootgelegd. Hoe vaker in het openbaar wordt gesproken over dreiging, terreur, wij-zij, waakzaamheid en tegenstellingen, hoe dieper de angst zich zetelt in de gedachten en het hart van mensen. Het blijkt een probaat middel van 'de machten die zijn', om een volk gedwee verregaande maatregelen en beperkingen te laten accepteren.

Het is niet een maatschappij die ik bewonder, maar laat mij meestal wel meedrijven met de stroom. Af en toe misschien een kreetje van protest, maar ik merk dat ik toe ben aan een schreeuw!

Ik wil schreeuwen voor een wereld waarin vrijheid van denken en vrijheid van zijn een vanzelfsprekendheid is. Ik wil mensen met hun persoonlijke kwaliteiten en drijfveren ruimte geven om positieve lading te geven aan deze planeet. Ik wil gillen om verdraagzaamheid, roepen om bezinning en galmen om respectvol met onze aarde om te gaan. Dan zal ik zwijgen!

Mijn oor leg ik tegen de wereld aan, om te luisteren of iemand mijn schreeuw beantwoord. Maar soms vrees ik, dat ik vanuit de verre stilte alleen nog de echo van mijn eigen stem zal horen.

Egbert van den Bosch
eindredacteur

---