Klimaatdebat?

Weet u het nog? Ik ben het spoor inmiddels bijster in ieder geval. Ik snap het klimaat echt niet meer. Het politieke klimaat wel te verstaan. En doe daar het maatschappelijke klimaat ook maar bij! Dat het gedrag van ons kiezers nogal wispelturig is, was al wel bekend, maar nu lijkt de politiek hetzelfde lot beschoren. Ik had de moeite genomen om op woensdag 3 maart rond de klok van middernacht het door Paul Witteman geleidde 'debat' te volgen. Nou ja, te leiden wist Paul het niet echt. Hij werd continue overschreeuwt door, wat ik voor het gemak maar politici zal noemen, die vooral bezig waren naar zichzelf te luisteren en dat was ontluisterend kan ik u zeggen.

Het wordt dus steeds gekker en Wilders in de politieke arena, waar duurzame concensus korter duurt dan ooit. Het signaal naar de maatschappij vind ik dan ook verontrustend en merkbaar van invloed. Is dit nog wel kiezen? Delen wordt het in ieder geval niet, heb ik zo sterk het vermoeden. Een duurzame politiek hoort toch uit te gaan van de persoonlijke kwaliteiten van het individu ten gunste van het geheel. Maar hier lijkt het geheel uit de hand te lopen in persoonlijke spelletjes van aanzien en macht.

Ik vond het niet om aan te zien. Praten werd schreeuwen, overleg was helemaal weg en het poldermodel zonk diep beneden het NAP. Zouden er ook klimaatgoeroe's zijn die deze losgeslagen ijsbergen weer van hun ramkoers kunnen afkrijgen? Ons democratisch bestel zal in ieder geval flink op de proef worden gesteld. JP heeft in ieder geval al besloten voor de vijfde keer minister-president te worden of anders misschien uit de politiek te stappen. Dat vind ik een schokkende demo van arrogantie die in geen enkele cratie thuis hoort. En hij is niet de enige die zo vol is van zichzelf helaas.

Misschien wordt het tijd voor een burgerinitiatief, om een debat aan te gaan dit huidige klimaat te veranderen. Ik wil als kiezer geen heibel, maar helderheid. Geen spijkers op laag water, maar diepgang. En zeker geen verwarring, maar oprechte verantwoordelijkheid.

Ik snak naar een land,
van hand in hand,
geen oog om tand.
Van verdragen en gedragen,
van antwoorden i.p.v. vragen,
een maatschappij zonder lagen.

Ik snak naar wat lucht,
en niet op de vlucht,
voor deze trieste klucht.
Van schreeuwen en brullen,
eigen agenda's verhullen,
en geen daden vervullen.

Ik snak net als u,
naar veel minder cru,
en wijsheid voor nu.
Naar het belang van belangen,
niet door angsten bevangen,
maar een duurzaam verlangen.

Snakt u mee?

Egbert van den Bosch
eindredacteur